Для тех, чье детство пришлось на девяностые. Для кого вкладыши от жвачек Turbo и Donald, Леня Голубков и Куку-Руку не пустой звук, петербуржский дизайнер Маша Лопез сделала вот такие маечки (причем, отобрала одни из самых крутых и редковстречающихся вкладышей):

Не знаю даже, как назвать такую профессию. Заталкиватели пассажиров в вагон?


 

А больш за ўсё ў гэтай гісторыі з Івянцом дабівае "Наша Ніва". І ўвесь гамон распачаўся менавіта з-за формы паднясення матэрыялу. "Дружыньнікі здалі Насту Палажанку міліцыянтам" і ўсё - клас! :)
У наступны раз перакруцілі словы Рудкоўскага ў сваіх інтарэсах - клас!
Як было ўжо падмечана - нават рэдактар умешваецца ў каментары сваім падкаментарам - баранім сваё.
Афігенная дэмакратыя - публікуем у артыкулах меркаванні толькі тых, якія, як ім здалося, больш-менш не разыходзяцца з заданым кірункам. Несупадаючыя - прамаўчым, што такія былі (ах, памыліліся!).

Пасля з'яўлення артыкула пра "каштоўнасць", я зразумела, што так раздражняла - гэта як пачуцці, калі глядзіш беларускае тэлебачанне: бачыш, што скажаюць факты ў сваіх інтарэсах (ты самым маняць), недаказваюць, хаця ведаюць больш; бачыш аднабаковасць, бачыш і адчуваеш несправядлівасць, падман і разумееш, што ўсё гэта глядзяць/чытаюць таксама і  людзі, якія "вядуцца" і не разважаюць, ці можа быць неяк інакш.
З тэлебачаннем так - паглядзіш, толькі раздражнішся, расстроішся і падумаеш: "Лепш ўвогуле не глядзець", Так і з "Нашай Нівай". Не тое, што павагі не засталося, а нават і глядзець не хочацца.